Na een aantal jaren de Waalse Pijl te hebben gereden speelden een aantal leden met de gedachte eens een andere tocht te rijden. Op aanraden van Norbert is op de jaarvergadering de Grenslandklassieker als alternatief voorgesteld.
De Grenslandklassieker is een tourtocht georganiseerd door WTC Geleen. Deze tocht voert de deelnemers over afstanden van 75, 135 en 200km door delen van zuid Limburg, België en de Duitse Eifel.
‘s Ochtends om kwart over vijf ben ik bij Cees, ontbijt in m’n achterzak. Cees is net klaar met koffie zetten, we zetten de fietsen in de bus. Om kwart voor zes staat de fiets van Norbert in de bus en rijden we naar Peter, die samen met Ron ons opwacht. Als ook zij om zes uur in de bus zitten kan Cees zijn verwondering toch niet onderdrukken; “Ik kan me niet heugen wanneer voor het laatst alles volgens schema liep!” als dit maar niet de goden verzoeken is…
Bij de benzinepomp aan de A73 staan de auto’s van Henk, Willem Jan en Willem ons al op te wachten. De koffie wordt verdeeld over de auto’s en we vertrekken in de richting van Geleen, Willem voorop (navigatiesysteem).
Zonder al te veel problemen bereiken we de startplaats. Fijn dat de snelweg eindelijk doorgetrokken is naar Maastricht, scheelt een hoop ergernis op de Napoleonsbaan. Nu nog de linkerbaan open zetten en de bordjes ‘70’ weg en we zijn helemaal tevreden.
Bij de start komen we Hendrik en Helene tegen, klaar voor vertrek. Zij gaan vandaag voor de 75. Henk G. en Willem wachten op de auto van Harry, met Ben en Piet daarbij. Samen zullen zij voor de 135 gaan.
Rond kwart over acht starten Cees, Norbert, Ron, Peter, Henk B., Albert v Z, Willem Jan, Joris en ik voor de 200km. Het is schitterend weer, we hebben voldoende getraind, dus wat kan ons nog gebeuren.
Al vrij snel op een klimmetje staat een fotograaf de deelnemers op te wachten. Cees wil zich graag even laten zien, de rest is verstandig en rijdt op reserve naar boven, het is immers nog ver. Als we Henk B. moeten geloven zelfs heeeel ver.
Gaandeweg merken we inderdaad dat de organisatie doet wat zij beloofd heeft. De tocht voert langs mooie, rustige wegen, waarbij zeker niet de steilste klimmetjes worden opgezocht. Of het moet de klim zijn waar we de shimano-challenge tegen kwamen, maar Norbert stelt een ieder gerust; “ Zo jongens, het steilste zit erop voor vandaag”. Helaas konden we toen nog niet weten dat hij inderdaad gelijk had. Het stijgingspercentage zegt echter niet alles, op een mooie weg die ons door het bos voert, in een normaal afgesloten natuurgebied, is de klim inderdaad niet zo steil, maar wel verschrikkelijk lang. Ik geloof dat diezelfde Norbert wel driemaal dacht dat hij boven was en hij was zeker niet de enige. Ik heb het hier trouwens over Duitsland, Cees vond dat we in België waren, voor wat het waard is.
Na een kleine twee uur fietsen is het voor de eerste keer raak. Onderaan een afdaling krijg ik een lekke band, gelukkig onderaan, je zult op volle snelheid liggen…
Niet lang daarna is Albert aan de beurt en even later nog eens, zowel voor als achter dus. Hiermee zijn direct alle forums over wel of geen latexbandjes beslist: Niet dus..
Cees voelt zich steeds minder lekker, dat was ‘s ochtends al zo, meestal een slecht teken, dan gaat hij nog harder fietsen, maar vandaag valt het wel op dat hij duidelijk minder is. Als ik hem op de eerste post even kwijt ben, blijkt hij naar de wc te zijn. Peter heeft nog wel een oplossing: Gebruik je eierwafel als champagnekurk in je koersbroek! Wel een tip: Ga er dan niet achter rijden…
Niet lang na de tweede post kan Peter niet verder. Zijn stuurpen is afgebroken. Jammer voor de tocht, maar we mogen echt blij zijn dat hij dit merkte toen hij naast de fiets stond en niet terwijl hij met 60 een heuvel af kwam rijden. En daar sta je dan als medeorganisator: Vraag je bij iedereen het mobiele telefoonnummer op bij calamiteiten onderweg, kom je er niet aan toe er een te maken. Helemaal wrang wordt het als je bij thuiskomst merkt dat Piet het lijstje al gemaakt had en doorgemaild. Gelukkig wel naar iedereen, gedeelde smart is halve smart. Echt een straf blijkt het achteraf niet te zijn geweest voor Peter, ik geloof dat hij slechts een half uurtje in de zon heeft hoeven wachten op de bezemwagen, die overigens klaar was voor de dag, zodat hij na een uur of wat al aan een heerlijk koud biertje zat, en nog een, en nog een.
De laatste post zou op 165km zijn, maar door een omleiding op het laatste moment vanwege een processietocht ligt deze op ruim 180km en komen we vandaag wel aan de 220. Dit was al eerder te zien aan de borden van de organisatie, in het begin kwam er iedere 50km, 10km bij.
Daar aangekomen zitten Henk en Joris ons op te wachten. We praten ze bij over het geluk bij een ongeluk van Peter en boren direct het verworven vertrouwen van Henk weer de grond in: “ Nee Henk, je reed niet zo hard, wij reden helemaal niet..”. Ik begrijp al snel dat ik niet verder moet gaan. Mijn vele km-ers en harde trainen van dit jaar worden niet genoemd. Daarentegen ben ik een jonge hond die niet zo arrogant moet doen, het zij zo.
De laatste 40km splitst de groep zich alsnog. Albert, Norbert, Willem Jan en ik rijden verder in eigen tempo naar Geleen, althans dat proberen we, vlak voor de Fromberg roept Cees ons na: “Zo, zijn jullie nou die snelle groep waar ze het altijd over hebben?”. Dit is het laatste wat we van hen zien of horen totdat we in Geleen aan ons tweede biertje zitten, Norbert we hebben het gehaald, de eerste hadden we al op!
Al met al kunnen we terugkijken op een zeer geslaagde tocht. De startplaats ligt niet al te ver en is inmiddels goed aan te rijden. De tocht zelf leent zich uitstekend voor een clubactiviteit. Doordat de organisatie niet de aller-steilste stukken uitzoekt hoef je niet afgetraind aan de start te verschijnen om de door jou gekozen afstand vol te maken. Ook de wegen zijn rustig en goed begaanbaar, we rijden door een schitterende omgeving en de route is prima uitgepijld. Wat mij betreft tot volgend jaar.
Jeffrey van Bronswijk